Antibioticatherapie is geen single{0}}medicatiegedrag, maar een systematische aanpak waarbij etiologische beoordeling, farmacologische matching, doseringsstrategieën en monitoring van de werkzaamheid worden geïntegreerd. Het doel is om ziekteverwekkers in de kortst mogelijke tijd effectief te remmen of te elimineren met het laagste risico op resistentie, terwijl de fysiologische homeostase en het evenwicht van de darmmicrobiota van de patiënt behouden blijven.
De primaire methode is etiologisch gestuurde precisiemedicijnselectie. Idealiter zou vóór de behandeling de soort en de geneesmiddelgevoeligheid van het pathogene micro-organisme moeten worden geïdentificeerd door middel van microbiële cultuur, moleculaire detectie of massaspectrometrie, waardoor een smal-spectrum, zeer effectief antibioticum wordt geïdentificeerd. Empirische behandeling is geschikt voor ernstig zieke patiënten of situaties waarin etiologisch bewijs niet onmiddellijk beschikbaar is. Het vereist een uitgebreide afweging van de algemene flora op de plaats van infectie, de immuunstatus van de patiënt en lokale monitoringgegevens voor resistentie tegen geneesmiddelen om geneesmiddelen te selecteren met de juiste dekking en controleerbare veiligheid. Zodra resultaten over de geneesmiddelgevoeligheid zijn verkregen, wordt gerichte therapie gestart om de blootstelling aan het brede- spectrum te verminderen.
In terms of pharmacological matching, the mechanism of action and pharmacodynamic/pharmacodynamic (PK/PD) characteristics of the antibiotic must be considered. Concentration-dependent bactericidal drugs (such as aminoglycosides and fluoroquinolones) emphasize a single, adequate dose to achieve a peak concentration to minimum inhibitory concentration (Cmax/MIC). Time-dependent bactericidal drugs (such as β-lactams) focus on maintaining plasma concentrations above the MIC for the specified duration (T>MIC), vaak met gefractioneerde of continue infusie. Weefselpenetratie is ook cruciaal; Geneesmiddelen met hoge concentraties hersenvocht hebben bijvoorbeeld de voorkeur voor de behandeling van meningitis, terwijl geneesmiddelen met een hoge uitscheiding via de urine geschikt zijn voor urineweginfecties.
Toedieningsmethoden moeten individueel worden ontworpen. Bij ernstige infecties of bij patiënten die geen orale medicatie kunnen innemen, verdient intraveneuze toediening de voorkeur om een tijdige piekafgifte van het geneesmiddel te garanderen. Voor patiënten met stabiele aandoeningen en een goede gastro-intestinale functie kan sequentiële of orale toediening worden gebruikt om het gemak te vergroten en het risico op ziekenhuisinfecties- te verminderen. Dosisaanpassingen moeten worden gedaan in combinatie met de lever- en nierfunctie, het gewicht, de leeftijd en gelijktijdige medicatie om accumulatie van toxiciteit of onvoldoende werkzaamheid te voorkomen. De duur van de behandeling hangt af van het type infectie en de respons op de behandeling. Over het algemeen vereist een buiten-opgelopen pneumonie een behandeling van 5-7 dagen, terwijl gecompliceerde coeliakie of osteomyelitis enkele weken kan duren, aangevuld met beeldvorming en follow-up van ontstekingsmarkers.
Combinatietherapie is waardevol in specifieke situaties, zoals bij ernstige sepsis om de dekking te verbreden of bacteriën synergetisch te doden, bij gemengde anaerobe en aerobe infecties waarvoor geneesmiddelen met verschillende werkingsmechanismen nodig zijn, of bij chronische infecties zoals tuberculose om resistentie tegen geneesmiddelen te voorkomen. Er moet echter voorzichtigheid worden betracht om het blindelings combineren van geneesmiddelen te vermijden, wat kan leiden tot verhoogde bijwerkingen en resistentie tegen geneesmiddelen.
Gedurende de gehele behandelingskuur worden methoden voor de beoordeling van de werkzaamheid gebruikt, waaronder veranderingen in ontstekingsmarkers zoals de lichaamstemperatuur, het aantal witte bloedcellen en procalcitonine, evenals verbeteringen in de beeldvorming van de laesie. Ineffectiviteit of terugval vereisen een herevaluatie van de etiologische diagnose en het testen van de gevoeligheid voor geneesmiddelen, en onderzoek naar factoren zoals een slechte abcesdrainage of stoornissen in de distributie van geneesmiddelen.
Over het geheel genomen is de behandeling met antibiotica een organische eenheid van nauwkeurige identificatie van pathogenen, farmacologische compatibiliteit, rationele toedieningsweg, passende behandelingskuur en dynamische beoordeling. Klinisch gezien moet het flexibel worden toegepast op basis van bewijsmateriaal om het doel van het maximaliseren van de werkzaamheid en het minimaliseren van de resistentie tegen geneesmiddelen te bereiken.